بزودی!

قبلا عضو ایران پلنر بوده ام!

به ما بپیوندید!

بازیابی کلمه عبور

بروز خطا

نام کاربری یا کلمه عبور اشتباه می باشد.

خوش آمدی!

از اینکه به خانواده بزرگ ایران پلنر پیوستید خوشحالیم!

عضویت شما با موفقیت صورت پذیرفت.

ایمیل فعال سازی به ارسال شد.

بروز مشکل

اطلاعات وارد شده را مجددا بررسی نمایید.

اگر پرنده‌ای پیدا کردیم، چه کنیم؟

اگر پرنده‌ای پیدا کردیم، چه کنیم؟

همانطور که می‌دانید، برخی از پرنده‌ها فقط به خاطر زیبایی یا صدای دلنشینشان محکوم به زندگی در قفس هستند. پرندگانی مثل مرغ عشق، قناری، بلبل، طوطی، فنچ و غیره که به جای پرواز در طبیعت و فضای باز، اسیر دست انسان‌های خودخواهی شده‌اند که خواسته خود را مهم‌تر از هر چیز می‌دانند. بیایید از همین امروز، هیچ پرنده‌ای را از محیط زندگی‌اش، از طبیعت، از پرواز کردن و از آزادی دور و محروم نکنیم.

در این میان، شاید برای شما هم اتفاق افتاده باشد که پرنده‌ای زخمی یا نوزاد پرنده‌ای که از لانه‌اش به پایین پرتاب شده است، سر راهتان قرار بگیرد. اینجاست که باید تصمیم بگیرید که پرنده را به حال خود رها کنید تا برای زنده ماندنش با طبیعت و آنچه در آن می‌گذرد بجنگد، یا در صورت امکان آن را داخل لانه‌اش بگذارید و یا اینکه با خودتان به خانه ببرید و تا سلامت شدن یا بزرگ شدنش، از او مراقبت کنید.

اگر تصمیم گرفتید که از پرنده بی‌دفاع در خانه نگهداری کنید، به پیشنهاد ایران پلنر نکات زیر را مورد توجه قرار دهید:

  1. هرچه قفس پرنده کوچک‌تر باشد، امکان از دست دادن رفتارهای طبیعی‌اش نیز بیشتر است. پس قفسی تهیه کنید که پرنده تا حد زیادی امکان جا‌به‌جا شدن و آزادی عمل داشته باشد.
  2. برای غذا دادن به پرنده‌ای که تازه به دنیا آمده، از سرنگ و لوله گوش‌پاک‌کن استفاده کنید؛ تا کسب اطلاع از نوع تغذیه پرنده، نخستین ماده غذایی مناسب، آرد نخودچی است که با کمی آب مخلوط شده و به شکل خمیر نرم در آمده باشد.
  3. اگر پرنده نوکش را برای خوردن غذا باز نکرد، خودتان نوکش را باز کنید و غذا را در دهانش بگذارید. کم‌کم خودش با دیدن سرنگ، متوجه می‌شود که باید نوکش را برای دریافت غذا باز کند.
  4. برای تعیین رژیم غذایی پرنده (میوه‌خوار، دانه‌خوار، شهدخوار و غیره)، به دامپزشک پرندگان مراجعه کنید.
  5. برای اینکه متوجه بشوید که پرنده ناقل بیماری یا انگل نیست، به دامپزشک پرندگان مراجعه کنید.
  6. یادتان باشد که برای غذا دادن به پرنده، تا حد امکان طوری عمل کنید که استقلال داشته باشد و به شما وابسته نشود. به طور عامیانه، پرنده را دستی بار نیاورید. چون در این صورت، با رهاسازی این پرنده در طبیعت، در همان نخستین ساعات آزادی، محکوم به فنا خواهد بود.
  7. بهترین زمان برای غذا دادن به پرندگان، صبح زود است. اما اگر سحرخیز نیستید، شب قبل، آب و غذای پرنده را در قفسش بگذارید تا صبح زود که بیدار می‌شود، از آنها تغذیه کند.
  8. با مشورت دامپزشک پرندگان، از ویتامین‌ها و مکمل‌های غذایی برای تقویت پرنده استفاده کنید.
  9. فراموش نکنید که با بزرگ‌تر شدن پرنده، شیوه غذا دادنتان را تغییر دهید تا پرنده دستی نشود و پس از آزاد شدن در طبیعت، بتواند به بقای خود ادامه دهد؛ در غیر این صورت، پرنده شما را مادر خودش می‌داند و به دلیل وابستگی به شما، یا شما را ترک نخواهد کرد و یا در طبیعت به سرعت نابود می‌شود.
  10. اگر پرنده‌ای که پیدا کرده‌اید، از نوع پرندگان سخنگوست، هرگز برای به حرف انداختنش از روشی مثل گرسنه نگه داشتن او استفاده نکنید. چون این کار، موجب افسردگی پرنده می‌شود.
  11. تا جایی که ممکن است، از غذاهایی که خودتان می‌خورید، به پرنده ندهید؛ تغذیه پرندگان با غذاهایی که انسان‌ها می‌خورند، هم موجب تغییر ذائقه آنها می‌شود و هم اینکه پس از آزادسازی آنها در طبیعت، باعث می‌شود که برای رفع گرسنگی‌شان به سمت شهرها و انسان‌ها بیایند و در نهایت، اسیر آنها یا خوراک گربه‌های شهری بشوند.
  12. پس از خو گرفتن پرنده به محیط جدید و دریافت حس در امان بودن از طرف شما، هر روز به مدت چند ساعت درِ قفسش را باز کنید که یاد بگیرد از قفس بیرون بیاید و پرواز کند. کم‌کم می‌آموزد که از قفس بیرون بیاید، پرواز کند، پر و بال خود را تمیز کند، محیط را بسنجد و از دست دشمن احتمالی فرار کند و سپس، برای رفع تشنگی و گرسنگی به قفسش برگردد؛ برای آزاد کردن پرنده در محیط خانه، حواستان باشد که پنکه سقفی روشن نباشد، پنجره‌ها بسته باشند، ظرف داغ روی اجاق گاز نباشد و درِ قابلمه‌های داغ باز نباشند.
  13. قفس پرنده را در آشپزخانه نگذارید. بخار غذاهای در حال طبخ، پرنده را آزار می‌دهد.
  14. قرار دادن قفس پرنده در کنار بخاری، شوفاژ، شومینه، کولر، پنکه و تلویزیون، آرامش را از پرنده سلب می‌کند.
  15. قفس را در ارتفاعی قرار دهید که به راحتی بتوانید برای پُر کردن ظرف آب و غذای پرنده و تمیز کردن فضولاتش اقدام کنید؛ جمع شدن و خشک شدن فضولات پرنده داخل قفس و پخش شدنش به صورت گرد و غبار در فضای خانه، ممکن است موجب ایجاد حساسیت‌های پوستی یا حتی انتقال بیماری‌های قارچی بشود. یادتان باشد که برای تمیز کردن قفس پرنده، از دستکش استفاده کنید و پس از انجام این کار، دست‌هایتان را با آب و صابون بشویید.
  16. بهترین نقطه از خانه برای قرار دادن قفس پرنده، اتاق نشیمن یا محلی است که اعضای خانواده دور هم جمع می‌شوند.
  17. گاهی پرنده را در معرض نور خورشید قرار دهید تا ویتامین D مورد نیاز بدنش تأمین شود؛ البته یادتان باشد که قفس پرنده را مدام از جایی به جای دیگر نبرید.
  18. پرریزی مداوم و خارج از نظم پرنده را به دامپزشک پرندگان اطلاع دهید.
  19. به جای میله افقی داخل قفس، تکه‌ای از شاخه خشکیده و بدون برگ یک درخت را بگذارید تا پرنده، ناخن‌هایش را به آن بساید؛ دقت کنید که شاخه درختی که انتخاب می‌کنید، فاقد قارچ و سموم درخت باشد.
  20. کوتاه کردن ناخن‌های پرنده را به فرد متخصص بسپارید؛ به تناسب رسیدن اندازه ناخن‌های پرندگان در طبیعت، به طور طبیعی با ساییده شدن به شاخه‌های درختان و سنگ‌ها انجام می‌شود.
  21. هرگز ظرف آب و غذای پرنده را در سینک ظرفشویی نشویید.
  22. از بوسیدن پرنده بپرهیزید. چون این کار، هم پرنده را وابسته و خانگی می‌کند و باعث می‌شود که به شما خو بگیرد، هم اینکه می‌تواند باعث انتقال بیماری‌‌ از پرنده به انسان و برعکس شود.
  23. تا زمان بهبود پرنده و آماده شدن برای رهاسازی، هر هفته یا هر دو هفته یک بار از دامپزشک پرندگان در مورد جیره غذایی و وضعیت ظاهری او مشورت بگیرید.
  24. برای پوشاندن کف قفس، از روزنامه استفاده کنید. برخی ترجیح می‌دهند که کف قفس را با ماسه یا سنگ بپوشانند. از آنجایی که این نوع پوشش برای پرنده جذابیت دارد، پرنده را از روی شاخه درخت داخل قفس پایین می‌کشد و موجب آغشته شدن پرهای پرنده با مدفوعش که روی سنگ‌ها یا ماسه‌هاست شده و خطر ابتلا به عفونت را در او بالا می‌برد.
  25. استحمام و پاکیزه شدن پرهای پرنده، در سلامت او بسیار اهمیت دارد. برخی از پرندگان، به قرار دادن کاسه‌ای آب در قفسشان برای آبتنی راضی می‌شوند. اما برخی دیگر را باید زیر دوش حمام یا با شلنگ آب شُست؛ برای شستشوی پرندگان، هرگز از شامپوی سر و بدن خودتان استفاده نکنید.
  26. پرنده‌ای که دچار پرریزی شده است، باید تا زمان بهبود و رویش مجدد پرها نزد شما بماند؛ در دوره پرریزی یا تولکی، جیره غذایی پرنده را متنوع کنید و انواع میوه و دانه‌های مقوی را در برنامه غذایی او بگنجانید. در این دوره، حمام کردن پرنده برای پاکسازی پوست به منظور رویش مجدد پرها، بسیار اهمیت دارد.
  27. هرگونه خس‌خس سینه، لرزش، سرفه، عطسه، ترشحات بینی و دهان، غیر طبیعی بودن و غیر شفاف بودن و اشک‌آلود بودن چشم‌ها، بی‌اشتهایی طولانی‌مدت، اسهال و گوشه‌گیر بودن پرنده را به دامپزشک پرندگان بگویید تا راه‌ حلی به شما ارائه دهد.

 

برای رهاسازی پرنده در طبیعت نیز، به این نکات توجه داشته باشید:

  1. وزن پرنده، به حد تعادل رسیده باشد.
  2. زخم پرنده، به طور کامل مداوا شده باشد.
  3. اگر پرنده دچار معلولیت است، باید مطمئن باشیم که در طبیعت توانایی تهیه غذا و دفاع از خود را دارد؛ پرندگان شکاری مثل شاهین، باید بتوانند با پنجه‌هایشان طعمه را شکار کنند و همچنین نوک آنها دچار شکستگی نباشد.
  4. پاهای پرنده باید سالم و قوی باشند. پرنده‌ای که پای ضعیف دارد، نمی‌تواند خود را گرم کند و ممکن است در فصل سرما، دچار یخ‌زدگی شود. پرندگان دریایی و غواص هم که نیاز به شنا و راه رفتن در آب دارند، باید پاهایی سالم و پرهایی ضد آب داشته باشند.
  5. پرندگان حشره‌خوار، باید بتوانند حشرات را در هوا شکار کنند.
  6. نفس‌نفس زدن، لرزش یا خستگی زودرس، نشانه کامل نشدن درمان پرنده است.
  7. برای اینکه پرنده بتواند رژیم غذایی خود را به راحتی در طبیعت تشخیص بدهد، باید در فصل مناسب رها شود. مثلاً در مورد پرندگانی که از حشرات تغذیه می‌کنند، می‌بایست آنها را در فصل بهار که حشرات به وفور یافت می‌شوند رها کنیم.
  8. پیش از آزاد کردن پرنده‌ای که در اسارت رشد یافته، دست‌کم او را به مدت دو هفته در فضای باز نگهداری کنیم تا بتواند خود را با شرایط آب و هوایی محیط تطبیق بدهد؛ پرنده‌ای که سرش آسیب دیده است، قادر به تطبیق دمای بدن خود با محیط نیست. بنابراین، از رها کردنش در طبیعت منصرف شوید.
  9. پرندگانی که توسط انسان‌ها بزرگ می‌شوند، در مقایسه با پرندگانی که در طبیعت رشد می‌یابند نیاز به زمان بیشتری برای مستقل شدن دارند.
  10. برای رهاسازی هر گونه‌ای از پرنده‌ها، هم سبک زندگی آنها را مطالعه کنید و هم با دامپزشک پرندگان یا فردی متخصص مشورت کنید.
  11. یکی از لزومات آزادسازی پرنده این است که بتواند صدای پرندگان گونه خود را بشناسد و به آنها پاسخ بدهد.
  12. سعی کنید پرنده را در نزدیکی قلمروی گونه خودش رها کنید.
  13. پرندگان مهاجر را پیش از آمدن گونه خود و یا پس از مهاجرت گونه‌شان رها نکنید. تا زمان بازگشت آنها، پرنده را با رعایت اصول آزادسازی در طبیعت، نزد خود نگه دارید.

 

نکته مهم اینکه، افرادی که به پر یا مدفوع پرندگان حساسیت دارند، کسانی که به آسم و آلرژی مبتلا هستند، افرادی که سرطان دارند و شیمی درمانی می‌شوند، آنهایی که پیوند عضو انجام داده‌اند و کسانی که دچار نقص سیستم ایمنی بدن هستند (مثل مبتلایان به HIV)، از نگهداری پرنده در خانه خودداری کنند و همان ابتدا، پرنده را به کلینیک‌های دامپزشکی بسپارند.

شهرهای مرتبط
رویدادهای مرتبط
جاذبه های مرتبط
مراکز اقامتی مرتبط
تجربه یا سوالات خود را با دیگران به اشتراک بگذارید.
نمایش نظرات: