بزودی!

قبلا عضو ایران پلنر بوده ام!

به ما بپیوندید!

بازیابی کلمه عبور

بروز خطا

نام کاربری یا کلمه عبور اشتباه می باشد.

خوش آمدی!

از اینکه به خانواده بزرگ ایران پلنر پیوستید خوشحالیم!

عضویت شما با موفقیت صورت پذیرفت.

ایمیل فعال سازی به ارسال شد.

بروز مشکل

اطلاعات وارد شده را مجددا بررسی نمایید.

عاشقانه های سعدی با شیراز

عاشقانه های سعدی با شیراز

مطالب مرتبط

سعدی بیشتر عمر خود را در سفر یا در سخن گفتن از سفر گذرانید. این مضمون در سراسر آثار سعدی به رنگ‌های گوناگون دیده می‌شود و با مهمترین موقعیت‌ها و عواطف زندگی شاعر قرین گشته است. سفر به معنای واقعی برای مسافر استقامت، دانایی، تجربه و جهان دیدگی را به ارمغان می‌آورد و از طرف دیگر بر حادثه جویی، عشق ناسوتی و سر خوشی اشاره دارد. سعدی با این مضامین همراه شده و با اینکه از سفر بسیار سخن گفته و سیر آفاق را همراه با سیر انفس از جان و دل توصیه کرده، بارها به ستایش شیراز و جاذبه‌های این شهر بهشتی پرداخته است. با ایران پلنر همراه باشید تا با قسمتی از مضامین در اشعار سعدی آشنا شوید و بهار امسال نگاه تازه ای به شیراز داشته باشید.

 

سعدی در شیراز به دنیا آمد و در ۱۲ سالگی پدرش را از دست داد. او پس از اینکه قصد کرد در همان شیراز تحصیلات خود را ادامه دهد، از ترس حمله مغولان و لشکر کشی خوارزمشاهیان به بغداد رفت. عده‌ای می‌گویند بیش از ۱۰۰ سال عمر کرد و ۱۴ بار به مکه سفر کرده است.

وی در نظامیه بغداد درس خواند و پس از آن عازم سفری شد که سی سال طول کشید. همان طور که از گلستان و بوستان بر می‌آید سعدی، از مشرق تا هند و از مغرب تا آفریقا را سفر کرد. برخی از سفر او به کاشغر و سومنات نیز سخن گفته‌اند. با این حال به هر جا سفر کرده است با زبان شیرین و شوخ طبعی نام و یاد نیک شیراز را با خود همراه کرده است و هر کس با او دمخور بوده از این دلبستگی آگاهی کامل داشته است.

 

۱. عشق به شیراز و برتری مردان پاک این دیار

وی در دیباچه بوستان از عشق خود به شیراز و برتری مردان پاک شیرازی می‌گوید، به طوری که نظرش از روم و شام به شیراز برگردانده شده است.

در اقصای عالم بگشتم بسی                          به سر بردم ایام با هر کسی

تمتع به هر گوشه‌ای یافتم                             ز هر خرمنی خوشه‌ای یافتم

چو پاکان شیراز، خاکی نهاد                         ندیدم که رحمت بر این خاک باد

تولای مردان این پاک بوم                           برانگیختم خاطر از شام و روم

 

۲. شیراز چون مکه مقدس است

سعدی در بوستان خود معتقد است که هنگام ورود به شیراز باید با غسل و طهارت وارد شد.

نه چون خواهی آمد به شیراز در                    سر و تن بشویی ز گرد سفر

پس ای خاکسار گنه عن قریب                       سفر کرد خواهی به شهری غریب

 

۳. در ستایش رکن آباد

رکن آباد روستایی در شمال شیراز است. سعدی در غزلیات خود با همان گیرایی که معشوق را ستایش می‌کند، از شیراز و رکن آباد می‌گوید.

روی گفتم که در جهان                               بنهم گردم از قید بندگی آزاد

که نه بیرون پارس منزل هست                      شام و رومست و بصره و بغداد

دست از دامنم نمی‌دارد                              خاک شیراز و آب رکن آباد

 

۴. شیراز مشک بوی است

در غزلی از سعدی شیراز آنچنان خوشبوست که اگر بادی از آنجا به صحرا بوزد، صحرا را مشک بوی می‌کند.

شیراز مشکین می‌کند چون ناف آهوی ختن          گر باد نوروز از سرش بویی به صحرا می‌برد

 

۵. شیراز پر از لعبتان بهشتی است

شیخ اجل در این اشعار که در مواعظ او جای گرفته چنان از زیبارویان و بهار شیراز می‌گوید که گویی قصد شوهر دادن آنان را دارد.

اگر مطالعه خواهد کسی بهشت برین را              بیا مطالعه کن گو به نوبهار زمین را

نعیم خطه شیراز و لعبتان بهشتی                      ز هر دریچه نگه کن که حور بینی و عین را

گرفته راه تماشا بدیع چهره بتانی                      که در مشاهده عاجز کنند بتگر چین را

 

۶. اهالی شیراز سعادتمند اند

در میان قصاید سعدی ابیاتی است که در ضمن مدح اتابک مظفر الدین سلجوقشاه زندگی اهالی شیراز را به زندگی کردن زیر بال هما می‌داند.

چه نیکبخت کسانی که اهل شیرازند                    که زیر بال همای بلندپروازند

 

۷. تنگ الله اکبر

سعدی در غزلی که هنگام سفر سروده و احتمالاً در حال بازگشت بوده و از تنگ الله اکبر که در ورودی شهر قرار گرفته نام می‌برد و آرزوی آن را در سر دارد.

خوشا سپیده دمی باشد آنکه بینم باز                      رسیده بر سر الله اکبر شیراز

بدیده بار دگر آن بهشت روی زمین                     که بار ایمنی آرد نه جور قحط و نیاز

 

۸. بدخواهان شیراز دچار نفرین اند

شیخ در بازگشت از سفری، شیراز را قبه الاسلام نامیده و در حق بدخواهان این دیار نفرین کرده است. از نظر او شیراز شهر اولیا الله است.

هزار پیر و ولی بیش باشد اندر وی                     که کعبه بر سر ایشان همی کند پرواز

به حق کعبه و آن کس که کرد کعبه بنا                 که دار مردم شیراز در تجمل و ناز

هر آن کسی که کند قصد قبة الاسلام                   بریده باد سرش همچو زر و نقره به گاز

که سعدی از حق شیراز روز و شب می‌گفت          که شهرها همه بازند و شهر ما شهباز

 

این اشعار با اینکه بخشی از آثار سعدی است نشان دهنده علاقه و عشق فوق العاده سعدی به دیار خود است به صورتی که با آوردن نام شیراز و برتری دادن آن در اشعار خود، آوازه شیراز را در جهان پراکنده است. بهار امسال بهترین فرصت دیدن این بهشت وصف ناپذیر است، پس با سعدی همراه شده و دیدن شیراز را از دست ندهید.

 

برای اطلاعات بیشتر رجوع شود به: کرمی، محمد حسین، "نقش سعدی در نام آوری شیراز"، شعر پژوهی، بهار ۱۳۹۲ - شماره ۱۵، از ۸۷ تا ۱۱۲

شهرهای مرتبط
رویدادهای مرتبط
جاذبه های مرتبط
مراکز اقامتی مرتبط
تجربه یا سوالات خود را با دیگران به اشتراک بگذارید.
نمایش نظرات: